Al druipend klim ik op de kant...

Hiep hiep hoera! Mirjam diploma A!

Voor alle kinderen in mijn omgeving die slagen voor hun zwemdiploma A maak of schrijf ik iets leuks met altijd dezelfde bovenstaande tekst en hun naam erin. In één van mijn eerste blogposten heb ik de cursus vergeleken met zwemles en Ding 23voelt eigenlijk wel een beetje als het behalen van diploma A.

Een beetje een bange zwemmer was ik in het begin. Iets watervrees en ik voelde me in het diepe gegooid. En zoals ik al eerder schreef, ik moest hard watertrappelen om boven te komen. Al gaandeweg kreeg ik de slag wel te pakken. Menig baantje getrokken, elke keer opnieuw van de kant gesprongen en zelfs leren duiken. Technisch kan het zeker beter en een echte waterrat ben ik niet maar, de wetenschap dat ik in dit 2.0-bad kan springen en gewoon kan gaan zwemmen heb ik als heel positief ervaren. Naast de les ging ik zelfs af en toe vrij zwemmen.

Dat ik heb leren zwemmen is mede te danken aan de coaches. Altijd aan de rand van het bad met raad en daad, ik wist het al zwemmend zeker, ze zouden me niet laten verdrinken. Hulde en dank hiervoor!

En al klimmend uit het bad denk ik: " Misschien spring ik er wel weer in en ga ik ook voor diploma B...."

Ding 23

Ik heb heel veel geleerd van deze cursus. Een aantal dingen was niet onbekend en een aantal gebruikte ik ook al wel, maar toch veel nieuws geleerd. Ik gebruik de geleerde Dingen op het werk en privé, sommige dagelijks, sommige vaak, sommige weinig, sommige niet. In welke mate ik de verschillende dingen ga gebruiken zal over een poosje wel blijken. Mijn grootste zorg is nu dat ik op de hoogte blijf! Gelukkig hebben we daar ook wat over geleerd en dat ga ik maar eens in praktijk brengen. Als iemand nog tips hiervoor heeft, ik hou me aanbevolen.

Wat betreft het Mediacentrum doen we natuurlijk al een aantal dingen die in de cursus aan de orde kwamen. De sociale netwerken zijn niet meer weg te denken uit het leven van veel klanten, daar zullen we steeds op in moeten blijven spelen. Daarnaast bieden bijvoorbeeld RSS, Del.icio.us, LibraryThing en aspecten van de sociale catalogi mogelijkheden om onze diensten uit te breiden en/of beter toegankelijk te maken.

Wat ik m.b.t. het Mediacentrum heel prettig vind is dat we allemaal de cursus mochten volgen. We kennen nu allemaal de huidige stand van zaken en als ik de blogs zo lees is iedereen ervan doordrongen dat we deze boot niet mogen missen. Ondanks Windesheim- , beleids- , technische- en/of financiële grenzen maken we hopelijk gebruik van onze kansen en mogelijkheden.

Ding 22

Bij het lezen van de artikelen uit de bronnenlijst bij dit Ding heb ik de passages opgeschreven die me het meest aanspraken. En wat blijkt: in al die passages zaten de bibliotheekgebruikers en 'ikzelf'/'wijzelf'/de bibiotheekmedewerker.

“This librarian recognizes how quickly the world and library users change with advancing technology” (Into a new world of librarianship/Michael Stephens)

“Ik zorg dat ik op de hoogte blijf van de informatiecultuur van onze gebruikers en probeer die kennis te vertalen naar bibliotheekdienst.” Mijn favoriet van de librarian 2.0 stellingen. (Uit samenvatting op weblog van Anita van Lierop)

“With library 2.0, library services are constantly updated and reevaluated to best serve library users” (Wikipedia: Library 2.0)

De gedragsverandering dus die Rob in de opdracht beschrijft: "Het is tevens een term die gebruikt kan worden om een bepaald bewustzijn van de (digitale) veranderingen om ons heen waar te nemen en daar ook actief in mee te willen gaan".
Het is denk ik geen kwestie meer van willen, als je als bibliotheek niet mee gaat zul je de strijd met andere informatieleveranciers verliezen.
(Net zoals de openbare bibliotheken bijvoorbeeld te laat waren met de videoband. Toen de videotheken allang in het gat waren gesprongen moest de bibliotheek zich nog gaan opmaken voor deze nieuwe informatiedrager.)

Het lijkt zo logisch, de klant als uitgangspunt, maar het blijkt in de praktijk nog wel eens een valkuil. Het is zo verleidelijk om de collectie en je aanbod als uitgangspunt te beschouwen. Meer dan ooit is het nu belangrijk om je gebruiker (en potentiele gebruiker) te kennen.

Bij dit Ding moest ik ook denken aan de bijzonder grappige twitter die ik las in de blogpost 'De getwitterde bieb' van Erik uit de verzameling van Edwin van Mijnsbergen:
Om ebooks te mogen downloaden van biebsite, moet ik eerst langs de bieb. Zó suf.
Erg grappig (dat Zó suf komt volgens mij recht uit zijn/haar hart) maar ook tekenend. Het aanbod voldoet aan de behoefte van de klant maar de manier van aanbieden niet.

Wat het bovenstaande betreft heb ik veel aan deze cursus gehad. Ik ben veel beter op de hoogte van de huidige stand van zaken m.b.t. de informatiecultuur, en misschien nog wel belangrijker, ik ben er nog eens op gewezen dat op de hoogte zijn niet genoeg is maar dat op de hoogte blijven noodzaak is. En dat daaruit voortvloeiend een gedragsverandering ook noodzakelijk is. Een verandering die vertaald in beleid en keuzes de gebruiker de informatie oplevert die hij nodig heeft, aangeleverd op een manier die hij wil. Want voor bibliotheken, zonder bewaar- of archieffunctie, is de gebruiker het enige bestaansrecht.

Ding 21 Oma vertelt....niet

Het is bij dit ding als voormalig bibliothecaris toch verleidelijk om weer eens in je geheugen te graven: hoe was het ook al weer, die kaartcatalogus?
Naast terugdenken aan het werk (elke maandagochtend uren kaartjes invoegen, soms nog een 'zie- of zie-ook-verwijzinkje' extra typen (ja, altijd blijven meedenken met de klant)) passeerden ook nog wat anekdotes de revue in mijn gedachten.(Een collega vertelde dat ze als filiaalhoofd bij mooi weer de cataloguskaarten in de prullenbak gooide en lekker buiten ging zitten (mijn reactie destijds was een combinatie van ontzetting en slappe lach).)
Maar, tsjonge, wat een hoog 'oma-vertelt-gehalte' krijg je dan, terwijl het nog helemaal niet zo lang geleden is. En bovendien, zijn de verschillende catalogi wel met elkaar te vergelijken? De kaartcatalogus kun je toch moeilijk sociaal noemen? En dat is dan nog maar één van de verschillen. Dus ik laat het bij gedachten en richt me op het nu.
Als bibliothecaris heb ik in mijn openbare bibliotheektijd gewerkt met verschillende digitale catalogi, maar die waren in vergelijking met die van nu nog vrij statisch. De Aqua Browser heb ik pas leren kennen als klant van de OB. Ik moest er even aan wennen. Zowel privé als in het werk zoek ik vrijwel altijd gericht. Maar ik vind het een aanwinst. Iedereen zoekt op een andere manier, op andere (tref)woorden. Voor het Mediacentrum zit de winst denk ik ook in het vergroten van het aantal termen waarop je kunt zoeken. En in een betere integratie (of zoiets, kan even niet op een goede term komen) van de Vubiscatalogus en de website. Nu het principe, dat Vubis alleen onze fysieke collectie bevat, is losgelaten, moet het voor de klant wel duidelijk zijn waar de zoekfunctie begint.
Voor ding 21 heb ik de catalogus van de OBA en WorldCat bekeken en ermee geoefend. Bij beide een lijstje gemaakt (vuurtorens/lighthouses). Ook de suggestie van Marjolein bekeken; Virgina Woolf. Vind ze informatief en bruikbaar.
Bij het bekijken van alle catalogi moest ik steeds denken aan het artikel van Jan Klerk over de toekomst van de catalogus 2.0. Hoe snel zal de techniek gaan? Hoe snel zal iets vertellen over de huidige sociale bibliotheekcatalogi een 'oma-vertelt-verhaal' worden?

Oh ja, de kaartenbakken van toen, heb ik een nieuw leven gegeven. Ze blijken zich moeiteloos aan te passen aan de moderne tijd.