U

Het is eind jaren tachtig en ik ben begin twintig. Ik werk bij Bibliotheek Zwolle en ben de trotse eigenaar van mijn eerste auto, een witte Renault 5. Die combinatie heeft er voor gezorgd dat ik een schrijver van het station mag halen, die is uitgenodigd om een literaire avond te vullen.
Op het perron loop ik naar de schrijver toe. Ik geef hem een hand, stel me voor en vraag vriendelijk hoe zijn reis was: ‘Goedenavond meneer Büch, hebt u een goede reis gehad?” Boudewijn Büch mompelt wat. We stappen in mijn Renault. Wat is het eigenlijk een klein autootje, hij zit echt heel dichtbij. De tocht door de stad verloopt vlekkeloos. Ik rijd keurig netjes, ik zit tijdens het schakelen niet per ongeluk aan de knie van Boudewijn Büch en ik rijd ook niet van de zenuwen door rood. De conversatie verloopt echter heel wat minder vlekkeloos. In functie als taxichauffeur en gastvrouw meen ik dat er niet de hele rit gezwegen kan worden en ik doe meerdere pogingen om een gesprek gaande te houden. Het levert alleen wat gemompel en gehum op. Ik vertel dat ik hem begin jaren tachtig ook al eens heb ontmoet op de BDA in Deventer toen hij daar een lezing kwam geven. Weer slechts wat gehum. (Ik overweeg nog om te zeggen dat zijn huidige kapsel een hele verbetering is ten opzichte van het lange pagekapsel dat hij toen had, maar schat in dat ook dat niet een goed gesprek gaat opleveren.) En zo blijft het de hele rit, af en toe een kort antwoord maar een echt gesprek wordt het niet. Inmiddels aangekomen bij de bibliotheek loods ik Boudewijn Büch naar binnen. Halverwege de trap op weg naar de kantine wendt hij zich plotseling toch nog naar me toe, met zowaar een hele zin:

“Wil je niet steeds u tegen mij zeggen, dan voel ik me zo’n ouwe lul”.

Grotere kaart weergeven