Ik heb een jaar of wat geleden al eens een account aangemaakt bij last.fm. In eerste instantie was ik wel enthousiast maar ik heb er eigenlijk niets meer mee gedaan . (Kon zelfs niet meer bedenken met welke naam ik me had aangemeld.) Toch was ik bij het lezen van Ding 20 meteen weer enthousiast en heb opnieuw een account aangemaakt.
Vrolijk aan de slag met m'n favoriete muziek. Maar ik bleef maar aan de slag. Een tracklist maken ging nog wel. Naar de tracks luisteren ging, na lang zoeken, ook goed. Bij het "radiogedeelte" kreeg ik er eerst helemaal geen geluid uit en na lang prutsen het verkeerde geluid. Een dag na aanmelding had ik mooie plaatjes van alle ingevoerde artiesten maar kon ik de tracklist niet terugvinden... kortom ik ben er lang mee bezig geweest om het een beetje in de vingers te krijgen. Matig gelukt, ik kreeg er wel allerlei leuke informatie uit maar echt heel overzichtelijk vond ik het niet .(Ligt ook aan mezelf: bij het invoeren van een favoriete artiest kreeg ik een suggestie die ik wilde onthouden: James Taylor. En wat doe ik: ik schrijf het op een kladje!! Nog niet altijd echt web 2.0 bezig dus.)
Op naar Grooveshark. Overzichtelijker en makkelijker in gebruik. Letterlijk en figuurlijk klinkt het me meteen als muziek in de oren. Wel minder informatie.
Ik heb ook een account bij blip.fm. Ga er nog maar eens een avond echt voor zitten, en er dan één kiezen. Want leuk is het wel.
Voor het Mediacentrum zie ik geen gebruiksmogelijkheden.
zondag 18 april 2010
Het Schriftje
"She says, maybe these emotions are as near to love as love will ever be"
(Paul Simon in 'She moves on', op: The Rythm of the Saints, 1990)
'k Heb nog een schriftje...
Niet gevuld met boeken maar met muzieknummers. In de maanden voordat mij een Ipod plechtig als cadeau zou worden overhandigd, begon ik alvast met het verzamelen van muziek. In een schriftje en op losse kladjes. De nummers op al die lijstjes vertellen eigenlijk delen van mijn leven. Er staan niet alleen nummers op die ik om de muziek waardeer maar ook nummers waar herinneringen aan zitten, waar ik naar luister(de) bij donkere wolken en waar ik gewoon vrolijk van wordt.
In mijn jonge(re) jaren zag ik tijdens het uitgaan veel muziekbands in alle kwaliteitsklasses. Vaak kwamen we meer voor de gezelligheid dan voor de muziek maar geregeld gingen we ook speciaal voor de band. Af en toe gingen we naar een groter concert. En hoewel al die concerten niet met elkaar te vergelijken zijn is er één waaraan ik met plezier en weemoed terugdenk.
In 1989 ging ik met vrienden naar een concert van Paul Simon en Ladysmith Black Mambazo. Met in het voorprogramma(!!) Van Morrison. Het was een openluchtconcert in het Goffertpark in Nijmegen op een zonovergoten dag. De leeftijd van de concertgangers varieerde zo ongeveer van 10 tot 80. Voor het concert begon stonden, zaten of lagen overal groepjes mensen lekker in de zon alsof het een grote picknick betrof. Naast de gebruikelijke concertdrankjes kon je ook halve liters melk en karnemelk kopen. Het leek alsof iedereen z'n zorgen bij de ingang had achtergelaten.
We stonden vrij ver van het podium maar dat stipje in de verte ziet er heel anders uit als je weet dat het Paul Simon is. Van Ladysmith Black Mambazo zagen we eigenlijk alleen hun witte laarsjes dansen op het podium. Het deed er allemaal niet toe.
Prachtige muziek, zon, geweldige sfeer, vrienden om je heen, armen van je vriend om je heen...gewoon geluk!
(Hmm, toch maar weer eens aanmelden op last.fm voor de concertagenda.)
(Paul Simon in 'She moves on', op: The Rythm of the Saints, 1990)
'k Heb nog een schriftje...
Niet gevuld met boeken maar met muzieknummers. In de maanden voordat mij een Ipod plechtig als cadeau zou worden overhandigd, begon ik alvast met het verzamelen van muziek. In een schriftje en op losse kladjes. De nummers op al die lijstjes vertellen eigenlijk delen van mijn leven. Er staan niet alleen nummers op die ik om de muziek waardeer maar ook nummers waar herinneringen aan zitten, waar ik naar luister(de) bij donkere wolken en waar ik gewoon vrolijk van wordt.
In mijn jonge(re) jaren zag ik tijdens het uitgaan veel muziekbands in alle kwaliteitsklasses. Vaak kwamen we meer voor de gezelligheid dan voor de muziek maar geregeld gingen we ook speciaal voor de band. Af en toe gingen we naar een groter concert. En hoewel al die concerten niet met elkaar te vergelijken zijn is er één waaraan ik met plezier en weemoed terugdenk.
In 1989 ging ik met vrienden naar een concert van Paul Simon en Ladysmith Black Mambazo. Met in het voorprogramma(!!) Van Morrison. Het was een openluchtconcert in het Goffertpark in Nijmegen op een zonovergoten dag. De leeftijd van de concertgangers varieerde zo ongeveer van 10 tot 80. Voor het concert begon stonden, zaten of lagen overal groepjes mensen lekker in de zon alsof het een grote picknick betrof. Naast de gebruikelijke concertdrankjes kon je ook halve liters melk en karnemelk kopen. Het leek alsof iedereen z'n zorgen bij de ingang had achtergelaten.
We stonden vrij ver van het podium maar dat stipje in de verte ziet er heel anders uit als je weet dat het Paul Simon is. Van Ladysmith Black Mambazo zagen we eigenlijk alleen hun witte laarsjes dansen op het podium. Het deed er allemaal niet toe.
Prachtige muziek, zon, geweldige sfeer, vrienden om je heen, armen van je vriend om je heen...gewoon geluk!
(Hmm, toch maar weer eens aanmelden op last.fm voor de concertagenda.)
Ding 19
Sociale netwerken
"...en wat er in te doen is". Dat laatste stukje van de titel van ding 19, daar kon ik me wel iets bij voorstellen maar heeft me nooit genoeg aangesproken om me ergens bij aan te melden. Je ergens iets bij voorstellen is echter niet genoeg, dus ik heb alle sociale netwerken van ding 19 bekeken met het cursusaccount. Ik zie er de goede dingen zeer zeker van maar voel toch de behoefte niet om me op dit moment er bij aan te sluiten. Misschien komt dat ook door de cursus, nog nooit had ik zoveel accounts. En ik merk nu al dat ik sommige dingen waar ik heel enthousiast over was, al weer helemaal heb laten verwateren. Na het bezinken van deze cursus ga ik nog eens overwegen of dit toch iets voor mij is. Eens wat gerichter kijken of ik me thuis voel op Bibliotheek20 Ning of misschien LinkedIn.
Ik heb me wel aangemeld met een eigen account bij 23 Dingen Ning. Eerst maar eens kijken wat ik daar mee ga doen.
Het Mediacentrum is al actief op Hyves. Goede zaak. Hoe verder deze cursus vordert hoe meer ik vind dat het Mediacentrum zoveel mogelijk gebruik moet maken van de digitale communicatiemiddelen. Als dat tenminste technisch en qua menskracht haalbaar is. Kwaliteit moet wel voorop blijven staan maar de digitale boot missen is ook geen optie. (Open deur, ik weet het.)
"...en wat er in te doen is". Dat laatste stukje van de titel van ding 19, daar kon ik me wel iets bij voorstellen maar heeft me nooit genoeg aangesproken om me ergens bij aan te melden. Je ergens iets bij voorstellen is echter niet genoeg, dus ik heb alle sociale netwerken van ding 19 bekeken met het cursusaccount. Ik zie er de goede dingen zeer zeker van maar voel toch de behoefte niet om me op dit moment er bij aan te sluiten. Misschien komt dat ook door de cursus, nog nooit had ik zoveel accounts. En ik merk nu al dat ik sommige dingen waar ik heel enthousiast over was, al weer helemaal heb laten verwateren. Na het bezinken van deze cursus ga ik nog eens overwegen of dit toch iets voor mij is. Eens wat gerichter kijken of ik me thuis voel op Bibliotheek20 Ning of misschien LinkedIn.
Ik heb me wel aangemeld met een eigen account bij 23 Dingen Ning. Eerst maar eens kijken wat ik daar mee ga doen.
Het Mediacentrum is al actief op Hyves. Goede zaak. Hoe verder deze cursus vordert hoe meer ik vind dat het Mediacentrum zoveel mogelijk gebruik moet maken van de digitale communicatiemiddelen. Als dat tenminste technisch en qua menskracht haalbaar is. Kwaliteit moet wel voorop blijven staan maar de digitale boot missen is ook geen optie. (Open deur, ik weet het.)
maandag 5 april 2010
Ding 18
LibraryThing, een digitaal Het Schriftje met vele extra's. Dat zou me als bibliotheekmedewerker en fervent lezer toch aan moeten spreken. Dus aan de slag.
Mijn digitale technische kennis is te beperkt om een goed oordeel te geven over de gebruiksmogelijkheden voor het Mediacentrum. Ik heb LibraryThings for libraries bekeken en als bron voor gegevens lijkt het bruikbaar. Het lijkt me niet ondenkbaar dat in de toekomst meer koppelingen tussen allerlei catalogussystemen mogelijk zijn of dat systemen in elkaar opgaan.
Stapeltje boeken uit de boekenkast gehaald, account aangemaakt en invoeren maar. Ik vind het een makkelijk systeem. Wel even gegevens checken en wat aanvullen maar het gaat vrij soepel. Heb binnen een mum van tijd een eigen digitale boekenkast. Beetje alle mogelijkheden bekeken en tsja, het spreekt me privé helemaal niet zo aan. Ik zie alle leuke dingen er wel van maar eigenlijk hoef ik het zelf niet. (Dus 'Een kwestie van bloed' van Ian Rankin waar ik net in begonnen ben gaat gewoon weer in Het Schriftje.) Als ik mijn mobiele telefoon, een echte onvervalste Nokia 3310 (nog net van deze eeuw), nog eens vervang door iets moderners met internet, kan LibraryThing misschien nog wel handig zijn. In plaats van Het Schriftje kan dan mijn boekenlijst digitaal met me mee naar de bibliotheek.
Mijn digitale technische kennis is te beperkt om een goed oordeel te geven over de gebruiksmogelijkheden voor het Mediacentrum. Ik heb LibraryThings for libraries bekeken en als bron voor gegevens lijkt het bruikbaar. Het lijkt me niet ondenkbaar dat in de toekomst meer koppelingen tussen allerlei catalogussystemen mogelijk zijn of dat systemen in elkaar opgaan.
zaterdag 3 april 2010
U
Het is eind jaren tachtig en ik ben begin twintig. Ik werk bij Bibliotheek Zwolle en ben de trotse eigenaar van mijn eerste auto, een witte Renault 5. Die combinatie heeft er voor gezorgd dat ik een schrijver van het station mag halen, die is uitgenodigd om een literaire avond te vullen.
Op het perron loop ik naar de schrijver toe. Ik geef hem een hand, stel me voor en vraag vriendelijk hoe zijn reis was: ‘Goedenavond meneer Büch, hebt u een goede reis gehad?” Boudewijn Büch mompelt wat. We stappen in mijn Renault. Wat is het eigenlijk een klein autootje, hij zit echt heel dichtbij. De tocht door de stad verloopt vlekkeloos. Ik rijd keurig netjes, ik zit tijdens het schakelen niet per ongeluk aan de knie van Boudewijn Büch en ik rijd ook niet van de zenuwen door rood. De conversatie verloopt echter heel wat minder vlekkeloos. In functie als taxichauffeur en gastvrouw meen ik dat er niet de hele rit gezwegen kan worden en ik doe meerdere pogingen om een gesprek gaande te houden. Het levert alleen wat gemompel en gehum op. Ik vertel dat ik hem begin jaren tachtig ook al eens heb ontmoet op de BDA in Deventer toen hij daar een lezing kwam geven. Weer slechts wat gehum. (Ik overweeg nog om te zeggen dat zijn huidige kapsel een hele verbetering is ten opzichte van het lange pagekapsel dat hij toen had, maar schat in dat ook dat niet een goed gesprek gaat opleveren.) En zo blijft het de hele rit, af en toe een kort antwoord maar een echt gesprek wordt het niet. Inmiddels aangekomen bij de bibliotheek loods ik Boudewijn Büch naar binnen. Halverwege de trap op weg naar de kantine wendt hij zich plotseling toch nog naar me toe, met zowaar een hele zin:
“Wil je niet steeds u tegen mij zeggen, dan voel ik me zo’n ouwe lul”.
Grotere kaart weergeven
Op het perron loop ik naar de schrijver toe. Ik geef hem een hand, stel me voor en vraag vriendelijk hoe zijn reis was: ‘Goedenavond meneer Büch, hebt u een goede reis gehad?” Boudewijn Büch mompelt wat. We stappen in mijn Renault. Wat is het eigenlijk een klein autootje, hij zit echt heel dichtbij. De tocht door de stad verloopt vlekkeloos. Ik rijd keurig netjes, ik zit tijdens het schakelen niet per ongeluk aan de knie van Boudewijn Büch en ik rijd ook niet van de zenuwen door rood. De conversatie verloopt echter heel wat minder vlekkeloos. In functie als taxichauffeur en gastvrouw meen ik dat er niet de hele rit gezwegen kan worden en ik doe meerdere pogingen om een gesprek gaande te houden. Het levert alleen wat gemompel en gehum op. Ik vertel dat ik hem begin jaren tachtig ook al eens heb ontmoet op de BDA in Deventer toen hij daar een lezing kwam geven. Weer slechts wat gehum. (Ik overweeg nog om te zeggen dat zijn huidige kapsel een hele verbetering is ten opzichte van het lange pagekapsel dat hij toen had, maar schat in dat ook dat niet een goed gesprek gaat opleveren.) En zo blijft het de hele rit, af en toe een kort antwoord maar een echt gesprek wordt het niet. Inmiddels aangekomen bij de bibliotheek loods ik Boudewijn Büch naar binnen. Halverwege de trap op weg naar de kantine wendt hij zich plotseling toch nog naar me toe, met zowaar een hele zin:
“Wil je niet steeds u tegen mij zeggen, dan voel ik me zo’n ouwe lul”.
Grotere kaart weergeven
Ding 17
Hortensia´s
Met weemoed op Streetview naar mijn eigen huis gekeken. In de voortuin staat een prachtige hortensia. Net deze week, toen ik even niet thuis was, rigoreus gesnoeid. Die bloeit dus dit jaar niet. Gelukkig hebben we de foto´s nog...
Voorheen had ik nog niet op Streetview gekeken maar ik heb inmiddels al wat tripjes gemaakt in binnen- en buitenland. En natuurlijk een 'rondje Campus'.
Google Maps gebruikte ik al wel. Gewoon als ´routeplanner` maar ook bijvoorbeeld om te kijken of een gewenste vakantiebestemming wel zo gewenst is. (Dus die camping die ingeklemd bleek te liggen tussen twee snelwegen ging niet door.) Ook kijken we altijd even naar de omgeving van de vakantiebestemming door middel van de foto's bij Google Maps.
Wat betreft het Mediacentrum zie ik zo geen mogelijkheden.
Om de tweede opdracht uit te werken, namelijk het maken van een eigen kaart, heb ik een 'literaire route' gemaakt. Mijn eigen literaire route met de auto, te vinden in blogbericht 'U'.
Met weemoed op Streetview naar mijn eigen huis gekeken. In de voortuin staat een prachtige hortensia. Net deze week, toen ik even niet thuis was, rigoreus gesnoeid. Die bloeit dus dit jaar niet. Gelukkig hebben we de foto´s nog...
Voorheen had ik nog niet op Streetview gekeken maar ik heb inmiddels al wat tripjes gemaakt in binnen- en buitenland. En natuurlijk een 'rondje Campus'.
Google Maps gebruikte ik al wel. Gewoon als ´routeplanner` maar ook bijvoorbeeld om te kijken of een gewenste vakantiebestemming wel zo gewenst is. (Dus die camping die ingeklemd bleek te liggen tussen twee snelwegen ging niet door.) Ook kijken we altijd even naar de omgeving van de vakantiebestemming door middel van de foto's bij Google Maps.
Wat betreft het Mediacentrum zie ik zo geen mogelijkheden.
Om de tweede opdracht uit te werken, namelijk het maken van een eigen kaart, heb ik een 'literaire route' gemaakt. Mijn eigen literaire route met de auto, te vinden in blogbericht 'U'.
woensdag 24 maart 2010
Het Schriftje
Op de foto hierboven zie je een andere 'verzameling'. Niet in de Vitrinekast deze keer maar in het Schriftje. Misschien kun je zoiets niet meer tonen in dit digitale tijdperk maar het schriftje dateert dan ook uit de vorige eeuw. (Zoals je ziet hangt het inmiddels helemaal uit elkaar.) In 1994 besloot ik een lijstje bij te houden van alle titels van gelezen boeken. Achterin het schrift staan veel titels nog een keer genoteerd maar dan op auteur (handig voor in de bieb en voor advies aan derden).Het overgrote deel van het schriftje is gevuld met detectives. Een naam die veelvuldig voorkomt is die van één van mijn favoriete detectiveauteurs Ian Rankin (o.a. van de Rebus-serie, die zich afspeelt in Edinburgh).
Ik ben inmiddels enigzins "gehecht" geraakt aan één van Rankin's hoofdpersonen, John Rebus. En wel zo dat ik na het lezen soms de muziek ga beluisteren waar deze Rebus naar luistert in de boeken. Ook luister ik naar de muziek die Ian Rankin zelf beluistert. Hierover staat veel informatie op de website van de auteur. Er is zelfs een Ian Rankin's playlist en een John Rebus' playlist. Hoewel lang niet allemaal mijn smaak vind ik het leuk om met deze twee gidsen door muziekland op Youtube te dwalen. Op Youtube vind je ook veel interviews met Ian Rankin. Of zijn bedankje voor brouwerij Caledonian voor het brouwen van Rebus Ale. En dat Rankin met zijn boeken mensen inspireert blijkt ook uit het volgende Youtubefilmpje.
In de interviews met Rankin hoor je de schrijver zelf aan het woord. Ik heb een podcast opgezocht waar hij voorleest uit eigen werk.
En in de vodcast geeft de schrijver een rondleiding door 'the hidden Edinburgh'.
En nu ga ik weer lekker lezen in Valstrik van Ian Rankin. (Die schrijf ik natuurlijk weer keurig bij in het schriftje.) En daarna even luisteren naar 'Dweller on the Threshold' van Van Morrison (Beautiful Vision, 1982); Valstrik pag. 122-123 inspecteur Rebus zit in de bibliotheek: "Rebus begon 'Dweller on the Threshold' te neuriën, maar stopte toen hij zich herinnerde waar hij zat."
Abonneren op:
Posts (Atom)
